Tagarchief: Wigny

Les Bruyères

Oorspronkelijk was het idee om dit jaar opnieuw naar de Vogezen op vakantie te gaan. Echter was dit met alle corona maatregelen niet mogelijk. Bovendien moesten we wel vroeg in het seizoen op zomervakantie want in september verwachten we een kindje. We besloten daarom naar de Ardennen op vakantie te gaan. Ook helemaal niet erg!

We gingen deze zomer een weekje naar Mormont en een weekje naar het huisje Les Bruyères. Stiekem plakte we er wat dagen voor want Peter had op donderdag wat werk in Roermond en Maastricht. Zodoende konden we op woensdagavond al op reis.

De eerste paar dagen hadden we erg wisselvallig weer. Door de regen liet het wild zich niet goed zien. Wanneer de zon doorkwam was het direct broeierig warm. Ondanks dit uitdagende klimaat maakte we prachtige wandelingen. Pappa met Jente op zijn rug en mamma met de baby in haar buik. Jente genoot volop van de beekjes, het bos, stenen zoeken, vogels luisteren, trampoline springen en bloemen plukken.

Na de eerste paar dagen klaarde het weer goed op en was het heerlijk weer. De rest van de vakantie hadden we prachtig zonnig weer. De vlinders lieten zich zien en ook het wild kwam wat vaker uit de dichte begroeiing. Teken waren echter ook veelvuldig aanwezig. Jente kreeg twee minuscule teken onder haar oog. Verwijderen lukte niet en we konden niets anders doen dan wachten tot ze los lieten.

De tweede week verbleven we rond Wigny. De velen akkers werden gemaaid en we zagen overal vossen als we ’s avonds een rondje reden. Ook een drietal jonge vosjes lieten zich zien. Tot ergernis van de boer die er vlakbij zijn kippen hield. Rond half 10 ’s avonds kwam de wasbeer rond het huis scharrelen. Zelfs Jente zag hem op een avond toen ze eventjes wakker werd. Ook de edelherten, zwijnen en reeën lieten zich zien. Een bever besloot zelfs lekker even tussen onze dammetjes te gaan liggen die we in de beek gebouwd hadden.

Maar het mooiste moment was misschien wel toen ik ’s ochtends een rondje reed met de auto. Ik zag een ree die druk over een pas gemaaide akker rende. Er bleek echter ook een vos over de akker te rennen. Dichterbij gekomen zag ik hoe de vos probeerde een reekalfje te pakken. Daarom was de reegeit zo druk heen en weer aan het rennen. Toen de reegeit en vos mij echter zagen vluchten ze weg het bos in. Het reekalf dook op de grond en bleef roerloos liggen. Snel liep ik er op af en maakte een foto. Vervolgens liep ik terug naar mijn auto. Toen echter bij mij auto omkeek was de reegeit alweer bij haar jong. Wat een prachtig moment!

We missen de Ardennen nu alweer!

Natte kerst

Ook dit jaar hadden we de mogelijkheid om met kerst er heel even tussenuit te gaan. Hoewel de dagen kort zijn en de nachten lang is het toch heerlijk om in de vrije natuur rond te lopen. De natuur staat al echt in winterstand. De bomen hebben hun blad verloren, de beek is veranderd in een wildwaterbaan en de bevers zijn druk aan het knagen.

Ook dit jaar was het weer genieten van de vogels rond het huisje, het mos wat overal in alle soorten en maten groeit en de paddenstoelen die door het natte weer lekker doorgroeien. Wat dat betreft hadden we niet de beste week een dagelijkse regenbui zorgde ervoor dat we regelmatig onze kleren moesten drogen bij de houtkachel.

De bevers zijn inmiddels zo algemeen dat je ’s nachts met een zaklamp altijd wel een glimp van ze opvangt. Regelmatig stonden we te schijnen en zagen we ze onder water duiken of aan een stuk boom knagen. Op die manier liep ik ook een vos tegen het lijf die aan de grond genageld zat tot ik hem op enkele meters was benaderd. Toen schoot hij er vandoor. Gelukkig had ik nog wat foto’s met Annette haar compact-camera gemaakt.

Behalve wat reeën hebben we deze vakantie geen groot wild gezien. De herten en zwijnen blijven in de dekking zolang het licht is. Pas als het donker is komen ze eruit. Daarbij wordt er dit seizoen veel gejaagd wat natuurlijk ook niet in ons voordeel werkt. Desondanks was het weer een heerlijke vakantie met prachtige belevenissen.

dode bevers en spareribs

Jawel, we hebben weer een prachtig weekje erop zitten in hartje Ardennen. In de meivakantie gingen we met ons drietjes en familie Roest op vakantie. Er ging flink wat bagage mee: campingbedje, matrasje, kinderwagen, kinderstoel, cameraval, batdetector, vishengels, boterkoek van Kora en tompoucen van Franciska. Kortom: het was weer een complete volksverhuizing.

En zo waren we -terwijl de rest van Nederland rondhing op de vrijmarkten met Koningsdag- rondjes aan het rijden al speurend naar wild. Helaas is de door ons veel gebruikte beverroute afgesloten (Misschien huist de wolf daar?). We werden daarom gedwongen nieuwe paden te zoeken. En dat viel niet tegen, integendeel! Wat hebben we veel gezien: reeën die rustig grazend ons aangaapten, roedels hindes, vossen, edelherten met bastgeweien en zwijnen. Zelfs een kapitale 12 ender kruiste ons pad. Op andere momenten zagen we: zwarte ooievaar, vuursalamander, rode wouw, geelgors, eekhoorn, glimworm, waterspreeuw en alpenwatersalamander. Een voorzichtige schatting levert de volgende resultaten op: 25 reeën, 50-70 edelherten, 50 zwijnen.

Uiteraard gingen we er helemaal voor. Na een lekkere bak koffie zaten we bijna iedere dag om 6:00 uur ’s ochtends in de safari-Skoda. En dan, terwijl de mist optrekt en het rijp op de weilanden langzaam voor de zonnestralen wijkt, turen naar wild. Als je met het ontbijt terug bent heb je er al een halve dag opzitten. Overdag maakten we mooie wandelingen. Zo liepen we regelmatig langs de beek (langs een stinkende dode bever) en liepen we de route Le Hérou. ’s Avonds reden we vaak weer een wildspeurtocht. Voor het naar bed gaan speurden we nog even naar forellen en vleermuizen met de zaklamp rond het huisje, sterren kijken of fikkie steken.

Ook Jente had het reuze naar haar zin. Van iedereen kreeg ze de volle aandacht. Oppassen door ome Arie en tante Kora was een feestje. Of bij mama achterop de rug door het bos wandelen. Bloemetjes plukken, spelen voor de open haard of gewoon lekker spelen in het zonnetje.

Het weer was bovendien prachtig. Na een nat weekend met regen en hagel liep de temperatuur op en liet de zon zich volop zien. Met als hoogtepunt dat we buiten konden barbequen en zelfs even in de beek duiken. En zo kijken we wederom terug op een geweldige vakantie! Wel jammer dat de bronst weer voorbij is, ik mis het bokken met die 2 spitsertjes (Maarten en Pieter) en dat afgebronste hert (Arie) wel een beetje.

Witte kerst

Al het werken, klussen en ons nieuwe gezinnetje is best druk. Daarom was het hoog tijd om er weer eens tussenuit te knijpen. We huurden het ‘puntdakhuisje’ in Wigny. Een prachtig verblijf midden in de natuur. Voor Jente was dit de eerste keer buitenland. Er moest dus nog snel even een ID-kaart worden aangevraagd, wat de nodige bureaucratische rompslomp met zich meebracht.

Desondanks arriveerden we vrijdagavond in de Ardennen. De activiteiten van de bevers vielen direct op. Bij de aan ons aangrenzende huisjes waren diverse bomen omver geknaagd. Overal in het gebied hebben ze inmiddels burchten gemaakt en de oevers verbreed. Ondanks dat er maar liefst 900 bevers in de Ardennen zitten hebben we ze deze vakantie niet in levende lijve gezien.

Bij het wandelen genoten we van de vele paddenstoelen, mosjes en vogels. Af en toe zagen we een reetje rennen maar vaak was het niet meer dan een silou-hertje. De dagen zijn nu zo kort dat het laat licht wordt en weer snel donker is. Dus regelmatig was het ’s avonds dicht tegen elkaar aan kruipen op de bank voor het haardvuur. Ook niet erg!

Jente genoot met volle teugen. Soms werden de indrukken haar teveel en moest ze even eruit schreeuwen wat ze had gezien. Andere momenten zat ze lekker te mijmeren over vogels, bomen, bladeren en beekjes. Je hebt er nog wat fantasie voor nodig maar we snappen wat ze bedoelt. Onze kleine avonturier is zelfs mee wezen sterren kijken!

Maar vanaf zondag werd het pas echt spectaculair. De vorst trad in en zorgde ervoor dat alles onder een dikke laag ijs bedekt werd. De hele wereld was ineens wit. Het leverde prachtige winterse plaatjes op. Ach, de foto’s vertellen de rest.

Levendbarende hagedis

Dit zandhagedis vrouwtje (Zootoca vivipara) zat iedere dag te zonnen op een boomstam vlakbij ons vakantiehuisje in Wigny, Belgische Ardennen. Als je heel voorzichtig bewoog kon je steeds dichterbij haar komen met de camera. Met mijn Tamron 90 mm lens lukte het uiteindelijk om zo dichtbij te komen dat je zelfs de schubben op haar vingertjes ziet. Omdat de Tamron een vaste brandpunt afstand heeft betekend dit dat ik uiteindelijk ergens tussen de 5 a 10 cm moest geraken om dit plaatje te kunnen schieten.

levendbarende hagedis vrouwtje (Zootoca vivipara)
levendbarende hagedis vrouwtje (Zootoca vivipara)