Tagarchief: IJsvogel

Otters speuren

In 1988 ben ik geboren. In dit jaar stierf de visotter uit in Nederland, een zeer trieste situatie. Gelukkig is hij in 2002 weer geherintroduceerd. Sindsdien verspreidt de otter zich door Nederland. De meeste verblijven echter in Friesland en Overijssel. En laat ik daar nu juist voor mijn werk af en toe moeten zijn. Wanneer ik voor mijn werk ergens in die regio moet zijn houd ik dan ook het water scherp in de gaten. Je weet immers nooit. Maar eerlijk is eerlijk de kans om een otter te zien is erg klein. Het zijn ten eerste nachtdieren en ten tweede echter waterdieren. Om dan vanuit de auto of lopend er eentje tegen te komen is dan ook zeer onwaarschijnlijk.

Althans dat dacht. Mijn hart maakte echter een sprongetje toen ik in februari in de sneeuw ottersporen zag toen ik voor mijn werk in Giethoorn zat. Zou het me dan lukken om er ooit eentje in levende lijve te zien?

Bij de diverse projecten die volgden deed ik nog beter mijn best er eentje te zien. Aan het eind van ieder project liep ik steevast een rondje in een nabijgelegen natuurgebied. Maar behalve een prachtig scala aan watervogels, reeën en muskieten had ik weinig resultaat. Tot enkele weken terug. Ik nam plaats in een vogelkijkhut naast een oude baas die er zoals hij zelf aangaf al de hele dag gezeten had en nog niets had gezien. Er stond een gure wind en er waren flinke golven op het water. Na een kwartiertje turen door mijn camera zie ik opeens iets zwarts in de verte. De adrenaline schiet door mijn aderen. Een otter! Zo snel als hij zijn kop boven water stak zo snel is hij ook verdwenen. Met drie foto’s waarop toch echt duidelijk een otterkop staat ben ik zo blij als een kind. Jawel 26 oktober 2021 heb ik voor het eerst de visotter in het wild gezien.

Het ottervirus maakt zich van mij meester. De week erop heb ik gelukkig weer een project in die regio. Als ik die dinsdagmiddag in de hut zit is er niemand. Het waait wederom flink en het miezert zelfs iets. Op een enkele zwaan na is er op de plas niets te zien. Na een uur wortel schieten besluit ik een stuk te wandelen langs het veengebied. Behalve wat watervogels is helaas ook daar niets te zien. Opeens hoor ik in een watergang een hoop kabaal van opvliegende watervogels. Dit gedrag vertonen ze soms als er een otter in de buurt is. Ik maak een sprintje en zie nog net een otterkop de watergang over zwemmen. Zonder echt goede foto kom ik balend terug bij de vogelkijkhut.

Ik kijk weer uit over een verlaten waterplas. Maar dan opeens hoor ik een enorme plons onder de kijkhut! Terwijl mijn hart in mijn keel klopt speur in rondom de kijkhut in het water. En dan valt mijn mond open van verbazing. Want in de struiken achter de hut zit een otter op een vis te knagen! Het blijken er zelfs twee te zijn die op hun dode gemak rondom de hut aan het jagen zijn. Af en toe steken ze hun kop boven water of zwemmen een stukje. Ik kan wel juichen! Het lukt zelfs een portretje te schieten. Een dik halfuur kan ik genieten van dit geweldige spektakel! Wat een belevenis!

UitVogelen

Vandaag de dag worden we dagelijks aangemoedigd om ‘drukke plekken te mijden’. Voor ons niet zo moeilijk, eigenlijk is dit onze levensstijl. Gelukkig mogen we nog wel naar buiten. Ik ben daarom afgelopen weken regelmatig de drukte van ons dorp ontvlucht. Hoewel… ook in diverse natuurgebieden om de hoek wordt het laatste tijd te druk. Gelukkig weten we nog wel wat plekjes hier en daar waar we stil kunnen genieten van de natuur. Of we kennen iemand die een plekje wil delen. Zo had ik de mogelijkheid om mee te gaan naar een prachtige ijsvogel-spot-plek. Een geweldige ervaring om te zien hoe ze vlak voor onze neus en zelfs een keer over ons hoofd af en aan vlogen.

De kiekendieven zijn ook weer hard bezig met hun nesten bouwen. Regelmatig zie je ze met rietstengels in hun poten rond vliegen. Kort geleden kwam zelfs de blauwe kiekendief even langs vliegen bij ons achter! De blauwborsten zingen ook weer het hoogste lied. Jazeker er is weer van alles te zien in de polder! De lente vindt zijn draai wel, nu moeten wij nog uitvogelen hoe we omgaan met deze situatie. We hopen dat we snel weer zonder beperkingen naar buiten mogen!

Wachten wordt beloond

Wat doe je als eerst als je een huis koopt die grenst aan een sloot? Juist! De ijsvogeltak plaatsen. Hoewel het woord ijsvogeltak nog steeds niet in de Dikke Van Dale is opgenomen is het zeker een ding. Wij vonden onze ijsvogeltak in de Ardennen. Een mooie stevige tak met een fraaie kromming waardoor hij netjes in de slootkant kan worden bevestigd. De tak hangt zo netjes boven het wateroppervlak. Ideaal voor een eventueel passerende ijsvogel.

Uiteraard gelooft niemand dat er ook echt ooit een ijsvogel op gaat zitten, maar wie niet waagt, wie niet wint. Dus plantte Peter in juni 2018 de ijsvogeltak. En jawel hoor, op 27 november 2019 zitten Annette en Jente te lunchen, en wat zit daar op de tak? De ijsvogel!

Uiteraard geweldig, maar er is meer nodig. Bewijsmateriaal! De wildcamera werd bevestigd waarna dagen verstreken zonder resultaat. Maar na een week wachten staat hij erop! Of eigenlijk een zij. Want we zien een oranje vlek op de onder-snavel, wat er op wijst dat het een vrouwtje ijsvogel is. En ook de dagen erna komt ze af en toe langs. Euforie ten top! De volgende plannen worden al gemaakt, bezoek statistieken bijhouden en dan de foto-hut opzetten.

Ja, wat dat betreft gaat het steeds beter met de biodiversiteit van Karels tuin. De mussen schreeuwen zo hard als je in de tuin loopt dat je er bang van wordt. De waterhoentjes lopen tussen de kippen op het grasveld en een sperwer vrouwtje heeft al drie keer een poging gewaagd om een vogeltje te verschalken in onze tuin.

Turkse pizza

Wie regelmatig op waarnemingen.nl zit te F-5en zal vast wel gehoord hebben van de groep velduilen die kort geleden in Noordeloos was neergestreken. De groep bestond uit bijna 20 stuks hoorde we! Nu zijn we niet zo’n type vogelspotter die op elke nieuws-flash direct in de auto stappen om half Nederland door te kachellen voor een zeldzame wit gestippelde Hongaarse slavink of iets dergelijks. Maar zoveel uilen om de hoek, daar moeten we natuurlijk wel even gaan kijken. En dus, staan we met Arné op een gure zaterdagmiddag samen met de nodige hoeveelheid auto’s in de verte te turen bij de Tiendweg. We zien buizerds, kievieten, ganzen en kramsvogels maar de uilen laten zich niet zien. Wel twee groepen reeën. Maar liefst 30 stuks in totaal! Leuk maar daar kwamen we niet helemaal voor.
Pas als we Arné hebben afgedropt worden we echt verrast. Op de Kerkweg een paar honderd meter voor ons huis zien we in onze ooghoek een sperwer zitten. Hij zit ineengedoken in de struiken een Turkse tortel kaal te plukken. We keren meteen om en kunnen een paar foto’s maken. En dan, alsof hij heeft zitten wachten komt in een flits een buizerd langs. Hij laat zich vallen op de duif. De sperwer is totaal verrast en neemt het hazenpad. De buizerd vliegt een klein stukje met zijn buitgemaakte prooi maar als hij ons ziet laat hij de duif vallen en vliegt ook weg. Zo blijft een flink stuk Turkse lekkernij op het fietspad liggen. Hmmmmmm!

Pas enkele dagen later krijgen we de velduilen te zien. Op de foto zie je er twee met een beetje fantasie. Ze laten zich niet goed zien en daar moeten we het voorlopig mee doen. Van de fazant haan die af en toe onze moestuin bezoekt kunnen we betere foto’s maken. Of van de ijsvogel die Peter regelmatig ziet als hij in de pauze op zijn werk een rondje door Veenendaal loopt. Zo zie je maar, de mooiste natuur is vaak op plekken, dicht bij huis waar je dat niet verwacht.